Paweł Antoni Baranowski; „Szukam...”

-
cappuccino dla autora
(Jeszcze jeden wiersz, spośród tych które nie znalazły się w zbiorze
   wierszy wybranych, wydanych w tomiku Dzień pocałunków.)
Paweł Antoni Baranowski

Szukam...

Szukam cię, najmilsza, w ciszy
leśnych polan rozświetlonych,
gdzie spokojem pustka cieszy,
migotliwych świateł tańcem
w kępach kwiatów łąk tęczowych.
… Gdy się wsłucham w swoje serce,
wtedy Pana flet złocisty
pieśń wygrywa niezrównaną
o miłości, o tęsknocie
mej nadziei myśli czystych.
 
Szukam ciebie, miła, w dali,
w pól bezkresnych cichym smutku,
gdzie wiatr o rozstaniach szepcze,
wszystko czasu ogień pali,
w bezustannym przemijaniu.
… A gdy wpatrzę się w horyzont,
w szarą mgłę na świata skraju,
twoje oczy szaro-złote,
rozświetlone słońca łuną
patrzą tęsknie w moją stronę.
 
Szukam cię – w otchłani nocy,
gdzie się czają groźne cienie,
i w ciemności płaczą skrycie,
że – w pożarze namiętności
zmarnowały swoje życie.
… A nad nimi – nieba przestwór;
Miliard światów tkwi w wieczności.
Lecz – cokolwiek czynić pragnie
życia siła niezniszczalna,
zawsze dąży ścieżką Pana!
 
Pod tym gwiezdnym baldachimem,
gdzie migoczą świateł roje,
w żywych istot wielkim tłumie
sam – milczący ciągle stoję,
myśląc: Czy to przedstawienie?
… Bo to wszystko – tanią sztuczką!
To cyrkową jest ozdobą!
Jeśli na tych planet mrowiu
nie ma tej, co stając obok
powie: Miły – chcę być z tobą!



Paweł Antoni Baranowski 2010.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Paweł Antoni Baranowski; „Cisza i mrok”

-
Obraz
Jeszcze jeden wiersz z tych, które nie znalazły się w tomiku "Dzień pocałunków". Mam nadzieję, że mimo pewnego opóźnienia "z przyczyn niezależnych" mój tomik "Dzień pocałunków" już wkrótce znajdzie się w sprzedaży, mam też nadzieję, że publikowane tutaj inne wiersze oraz informacje o mnie, zachęcą Państwa do zapoznania się z tym autorskim wyborem wierszy, starannie wydanym przez wydawnictwo Pan Wydawca. Tymczasem przedstawiam Państwu jeszcze jeden wiersz spoza wspomnianego tomiku; jego interpretacja jak sądzę, nie jest potrzebna; wskazówką jest tu nawiązanie do dramatycznych postaci Romea i Julii, stworzonych przez genialnego autora,  Williama Szekspira. Cisza i mrok Siedzę w ciszy i mroku z myślą skupioną w iskierce dogasającego płomienia. Wybuchł nie wiedzieć kiedy i zabłysł tak gwałtownie w ponury dzień lutowy. Może trafił na suszę? Na sprzyjające warunki? A może i bez tego i tak by nagle zapłonął od...
Czytaj więcej

Paweł Antoni Baranowski; „Czy warto było...?”

-
Obraz
Cappuccino dla autora Kilka słów refleksji na temat wiersza z tomiku „Dzień pocałunków” (s. 30). Kanwą tego wiersza jest pozornie banalne spostrzeżenie z życia codziennego, dotyczące uprawy kwiatów ozdobnych, na przykładzie lilii. Pewnie jest wiele pesymizmu, może nawet pewnej zgorzkniałości wynikłej z doświadczenia życiowego – w myśli, że skoro zwiędnięcie, uschnięcie i zgnicie lilii jest już wpisane w ich – a więc i naszą – historię i to jeszcze, nawet zanim się je posadzi, to – może nie warto tego robić. Może nie warto – dla jednej, zbyt krótkiej chwili zachwytu, bo po niej trzeba będzie – właśnie z powodu takiej naszej snobistycznej zachcianki – wziąć udział także i w dalszym spektaklu; ich usychania, „umierania”, utylizacji, bo to jest po prostu nierozdzielne. Nie można sobie wybrać tylko dobra i piękna; wziąć „tylko rodzynki” z tego ciasta… Można to pytanie, ten dylemat, roztoczyć na wszystko, absolutnie wszystko; lilie to tylko poetycki przykład. Pr...
Czytaj więcej

Paweł Antoni Baranowski, wiersz „Wyznanie”

-
Obraz
Wyznanie Tak bardzo pragnę, Miła być z tobą jeden dzień. Móc świtem śmiało patrzeć w twą twarz – spokojną, bliską, ciepłą od pocałunków, ogrzaną krwią gorącą, różową – barwą poświaty budzącego się żaru i wschodzącego Słońca. Musnąć ustami twą dłoń pachnącą snami i mną. Ujrzeć w twoim spojrzeniu, pierwszym po przebudzeniu, iskierki szczęścia, blask miłości, cud minionej nocy, nadzieję i obietnicę. Zaparzyć dobrą kawę najlepiej jak potrafię i zwlekać z pożegnaniem, do ostatniego tramwaju. Znów niecierpliwić się w pracy, że czas tu płynie tak wolno, wreszcie – w pośpiechu – wracać, gardząc miastem i światem, by wieczorem spokojnym w naszym szczęśliwym domu zapalić magiczną lampę, promieniejącą pastelami. Usiąść w jej ciepłym blasku, rozmawiać miło, serdecznie, i wypowiedzieć spojrzeniem, nagłym, cudownym milczeniem, miłość – w oczarowaniu twymi szarymi oczami. Podziwiać profil twej twarzy, twe czoło, już przekreślone pierwszą ...
Czytaj więcej