Paweł Antoni Baranowski; „Moja wina”

-
Paweł Antoni Baranowski




Moja wina


Blask świtu oczy me otwiera,
lecz wieczność całą ciemno było.
Po nocy – wreszcie ciemność pierzcha:
Czyżby znów... dobro... zwyciężyło?

Pełga iskierką w oczach ludzi.
W dziecięcych oczach – ogniem płonie,
więc jest! Choć osaczony mrokiem
ocalić go nie byłem w stanie,
bo się zapadłem w grób rozpaczy,
ciemny i straszny jak zwątpienie,
i zagubiłem się w ciemności.
Przeszłość przeszyła mnie swym cieniem.

Więc przystanąłem – z płaczem w sercu,
myślą błagając: ratuj Panie!
Wtem usłyszałem szept aniołów
przede mną; brzask – jakby świtanie?
A dalej wielkie pola jasne,
przykryte śniegiem i bezrzeczne.
Pobiegłem, kryjąc łzy serdeczne,
bo Miła tam czekała na mnie.

I zawierzyłem jej bez granic.
Samotną zapomniałem mękę.
A śnieg się topił pod stopami,
Gdy prowadziła mnie za rękę.
Czy mamy kwitnąć?... Pod tym śniegiem?
Kwiaty pytały mnie – zdumione!
Ja ostrzegałem: zaczekajcie!
Niebo jest jeszcze zachmurzone!

Gdy myśli smutne chłód przywiały,
chmury płakały białym pyłem.
Usta się nasze spotykały.
Lecz kwiatów tym... nie ocaliłem.


Paweł Antoni Baranowski   2010

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Paweł Antoni Baranowski; "Dzień pocałunków" - próba powrotu do uczuciowości i estetyki poezji romantycznej.

-
Obraz
Wiersz Adama Mickiewicza „Romantyczność” stał się niejako ikoną nurtu w literaturze, czy może nawet w ogóle w sztuce, w filozofii, zwanego romantyzmem. Jest on jakby jego prostą deklaracją programową i może dlatego stał się przedmiotem analiz włączonym do programu dydaktycznego literatury już na poziomie szkół średnich. Mam na myśli te światłe okresy rozwoju naszego szkolnictwa, które zawsze owocowały wychowaniem dla Polski grona światłych obywateli, a warto zaznaczyć, że nie zawsze mamy z takim zjawiskiem do czynienia. Autor, geniusz zaliczony do grona wieszczów narodowych, w prosty i efektowny sposób przeciwstawia sobie w tym wierszu dwa odmienne sposoby myślenia, odbierania i reagowania na cały otaczający nas świat, na wszelkie bodźce z niego płynące i na innego człowieka. Postawę analityczną, rozumową, opartą na zdobyczach nauki i aparacie badawczym wykorzystywanym przez naukę, wiarę w rozum – którą w wierszu symbolizuje „mędrca sz...
Czytaj więcej

Paweł Antoni Baranowski; Ta chwila...

-
Obraz
Myśląc o wierszach, które tymczasem nie zostały wybrane do druku, a więc nie znalazły się w wydanym właśnie zbiorku moich wierszy „Dzień pocałunków” – pomyślałem o ślubach. Przyszedł mi po prostu na myśl kiedyś napisany wiersz pod tytułem „Ty i ja” . Otóż w czasie ceremonii zawarcia małżeństwa, obojętnie nawet czy cywilnej, czy religijnej – jest taka chwila, specyficzna, bardzo krótka chwila, w której wszystko się decyduje, dokonuje. Podczas ślubu cywilnego jest to chwila podpisania przez małżonków i świadków urzędowego oświadczenia o zawarciu małżeństwa, bo to jest niezbędne do sporządzenia w USC Aktu Stanu Cywilnego; Aktu małżeństwa. Na dodatek aktualna jeszcze Panna Młoda, która za chwilę już będzie żoną, po raz ostatni ma szanse podpisać się oficjalnie swoim nazwiskiem panieńskim, rodowym. Zastanawiałem się już kiedyś, wiele lat wcześniej, właśnie nad tym szczególnym momentem „na chwilę przed”; co czuje mężczyzna w takiej chwili. O czym myśli? Bo – c...
Czytaj więcej