Paweł Antoni Baranowski: „Przestroga”

-
Paweł Antoni Baranowski
Życie ma swoje scenariusze, które realizują się, nie pytając nas o zgodę.
Choć chyba trafne by tu było porównanie do teatru, gdzie jest jakiś autor, reżyser, scenarzysta, chórmistrz, choreograf...; to oni układają cały spektakl, nie pytając aktorów o zdanie, ale to aktor przecież realizuje te wszystkie zamysły, wkładając w to swoją osobowość, zostawiając swoje piętno, wypełniając to treścią, dodając temu wiarygodności emocjonalnej, w rezultacie więc też stoi wśród twórców sukcesu lub "klapy", jest niezbędny.

Czasem rzeczywiście może lepiej byłoby nie podnosić tej symbolicznej słuchawki, czyli dokonywać selekcji możliwości zdarzeń, mówiąc wprost – robić uniki i manewry obronne w życiu, a przede wszystkim pilnować określonego życiowego porządku, ładu moralnego. Jak w życiu: jeśli ktoś nigdy nie ucieka i jest z tego znany, to nigdy też uciekać nie musi a w każdym razie dużo rzadziej niż ci, co stale lawirują.
Potrzebna jest taka pewna odwaga stanięcia twarzą w twarz z tym, co nadchodzi, nawet jeśli to my się do tego mimowolnie przyczyniliśmy, a ta odwaga ma swoje źródło w dobrej woli, tak zwanej „czystości serca”, czy może uczciwości zamiarów; zapewne to nie zapobiega złu, ale może ułatwia zrozumienie (naukę), przetrwanie i pogodzenie się z nadchodzącą nową rzeczywistością.


Niespodziewanie

Gdy o północy, punktualnie
zupełnie niespodziewanie
telefon zadzwoni nagle –
nie podnoś wtedy słuchawki,
choć myślisz o kimś wiele dni.
Bo to – pożegnalne witanie!
To powitalne żegnanie!
Rozpacz i łzy…

Bo wówczas śpi już rozsądek
a Bóg – zajęty myśleniem
o tych, co z jego imieniem
na zawsze w sercu wyrytym
zasnęli – z nadzieją na świt.

Lecz – czy świt wart jest czekania,
gdy niesie tęsknotę wieczną,
samotność tak beznadziejną,
że chciałbyś w mroku się ukryć,
w ciemności na zawsze już żyć?

I nikt nie może ci pomóc,
bo Bóg – zajęty czuwaniem
nad Sprawiedliwych spoczynkiem,
co – z całkiem czystym sumieniem
głębokim zasnęli już snem.

Więc lepiej...
…nie podnoś słuchawki,
gdy nagle telefon dzwoni
dokładnie w połowie nocy,
spełniając twoje modlitwy
od wielu szeptane już dni.
Bo to – pożegnalne witanie!
To powitalne żegnanie!
…skradnie twe sny!


Paweł Antoni Baranowski   2007

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Paweł Antoni Baranowski; "Dzień pocałunków" - próba powrotu do uczuciowości i estetyki poezji romantycznej.

-
Obraz
Wiersz Adama Mickiewicza „Romantyczność” stał się niejako ikoną nurtu w literaturze, czy może nawet w ogóle w sztuce, w filozofii, zwanego romantyzmem. Jest on jakby jego prostą deklaracją programową i może dlatego stał się przedmiotem analiz włączonym do programu dydaktycznego literatury już na poziomie szkół średnich. Mam na myśli te światłe okresy rozwoju naszego szkolnictwa, które zawsze owocowały wychowaniem dla Polski grona światłych obywateli, a warto zaznaczyć, że nie zawsze mamy z takim zjawiskiem do czynienia. Autor, geniusz zaliczony do grona wieszczów narodowych, w prosty i efektowny sposób przeciwstawia sobie w tym wierszu dwa odmienne sposoby myślenia, odbierania i reagowania na cały otaczający nas świat, na wszelkie bodźce z niego płynące i na innego człowieka. Postawę analityczną, rozumową, opartą na zdobyczach nauki i aparacie badawczym wykorzystywanym przez naukę, wiarę w rozum – którą w wierszu symbolizuje „mędrca sz...
Czytaj więcej

Paweł Antoni Baranowski; Ta chwila...

-
Obraz
Myśląc o wierszach, które tymczasem nie zostały wybrane do druku, a więc nie znalazły się w wydanym właśnie zbiorku moich wierszy „Dzień pocałunków” – pomyślałem o ślubach. Przyszedł mi po prostu na myśl kiedyś napisany wiersz pod tytułem „Ty i ja” . Otóż w czasie ceremonii zawarcia małżeństwa, obojętnie nawet czy cywilnej, czy religijnej – jest taka chwila, specyficzna, bardzo krótka chwila, w której wszystko się decyduje, dokonuje. Podczas ślubu cywilnego jest to chwila podpisania przez małżonków i świadków urzędowego oświadczenia o zawarciu małżeństwa, bo to jest niezbędne do sporządzenia w USC Aktu Stanu Cywilnego; Aktu małżeństwa. Na dodatek aktualna jeszcze Panna Młoda, która za chwilę już będzie żoną, po raz ostatni ma szanse podpisać się oficjalnie swoim nazwiskiem panieńskim, rodowym. Zastanawiałem się już kiedyś, wiele lat wcześniej, właśnie nad tym szczególnym momentem „na chwilę przed”; co czuje mężczyzna w takiej chwili. O czym myśli? Bo – c...
Czytaj więcej