Paweł Antoni Baranowski. Gdy narasta tupot...

-
Paweł Antoni Baranowski
Paweł Antoni Baranowski "Dzień Pocałunków"  już w księgarniach

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Moje życzenia

-
Obraz
MOJE ŻYCZENIA Niech czas Świąt przyniesie wszystkim Państwu odpoczynek w rodzinnym gronie, przy zabawie z dziećmi albo lekturze dobrej książki i oczywiście chwilę modlitwy, zadumy, refleksji o Słowie, które stało się ciałem i zamieszkało między nami po to, by nas uwolnić od naszych win i dać nam nadzieję. A spokój, radość i nadzieja z tego płynąca niech trwa i przepełni wkrótce także każdy dzień nowego roku. A w nowym roku 2025 życzę wszystkim przede wszystkim pokoju na Świecie i pokoju społecznego w Polsce, naszej Ojczyźnie. Niech zapanuje dobra wola i tolerancja, dająca opamiętanie, wzajemną potrzebę zrozumienia, skupienia się na tym, co najważniejsze dla wspólnego dobra i rozwoju. Paweł Antoni Baranowski, dnia 21 grudnia 2024 roku
Czytaj więcej

Paweł Antoni Baranowski; „Cisza i mrok”

-
Obraz
Jeszcze jeden wiersz z tych, które nie znalazły się w tomiku "Dzień pocałunków". Mam nadzieję, że mimo pewnego opóźnienia "z przyczyn niezależnych" mój tomik "Dzień pocałunków" już wkrótce znajdzie się w sprzedaży, mam też nadzieję, że publikowane tutaj inne wiersze oraz informacje o mnie, zachęcą Państwa do zapoznania się z tym autorskim wyborem wierszy, starannie wydanym przez wydawnictwo Pan Wydawca. Tymczasem przedstawiam Państwu jeszcze jeden wiersz spoza wspomnianego tomiku; jego interpretacja jak sądzę, nie jest potrzebna; wskazówką jest tu nawiązanie do dramatycznych postaci Romea i Julii, stworzonych przez genialnego autora,  Williama Szekspira. Cisza i mrok Siedzę w ciszy i mroku z myślą skupioną w iskierce dogasającego płomienia. Wybuchł nie wiedzieć kiedy i zabłysł tak gwałtownie w ponury dzień lutowy. Może trafił na suszę? Na sprzyjające warunki? A może i bez tego i tak by nagle zapłonął od...
Czytaj więcej

Coś o mnie; „Ulica mojego dzieciństwa”

-
Obraz
Jak pisał Stefan Żeromski, każdy ma swoje miejsce ulubione w dzieciństwie i jest to ojczyzna duszy. Ojczyzna duszy; to bardzo trafne określenie. To miejsce, które nas kształtuje i na zawsze pozostaje w naszej pamięci. Ja też mam takie miejsce; to ulica mojego dzieciństwa. To niewielka, bardzo dziwna ulica. Kiedy powstawała pod koniec XVIII wieku — była na ówczesnych przedmieściach, czyli poza miastem, w razem z nią powstającej dzielnicy,  nazwanej Westend. Urodziłem się w kamienicy w części ulicy należącej do Pogodna. Urodziłem się właśnie w kamienicy, w mieszkaniu na piętrze, mimo iż do szpitala nie było daleko, a to dlatego, że strasznie mi było spieszno na ten świat. Kiedy się urodziłem zupełnie niespodziewanie i dzięki doświadczonej położnej doszedłem jakoś do siebie,  okazało się, że coś nie jest w porządku z moimi biodrami, ale dawne akuszerki miały swoje sposoby; zostałem potraktowany niczym jakaś koszula, którą się po wyżęciu mocno strzepuje dla wyprostowania ...
Czytaj więcej