Paweł Antoni Baranowski; „Cisza i mrok”

-
Paweł Antoni Baranowski
Jeszcze jeden wiersz z tych, które nie znalazły się w tomiku "Dzień pocałunków". Mam nadzieję, że mimo pewnego opóźnienia "z przyczyn niezależnych" mój tomik "Dzień pocałunków" już wkrótce znajdzie się w sprzedaży, mam też nadzieję, że publikowane tutaj inne wiersze oraz informacje o mnie, zachęcą Państwa do zapoznania się z tym autorskim wyborem wierszy, starannie wydanym przez wydawnictwo Pan Wydawca.

Tymczasem przedstawiam Państwu jeszcze jeden wiersz spoza wspomnianego tomiku; jego interpretacja jak sądzę, nie jest potrzebna; wskazówką jest tu nawiązanie do dramatycznych postaci Romea i Julii, stworzonych przez genialnego autora,  Williama Szekspira.

Cisza i mrok

Siedzę w ciszy i mroku
z myślą skupioną w iskierce
dogasającego płomienia.

Wybuchł nie wiedzieć kiedy
i zabłysł tak gwałtownie
w ponury dzień lutowy.
Może trafił na suszę?
Na sprzyjające warunki?
A może i bez tego
i tak by nagle zapłonął
od pierwszego spojrzenia?

Lecz cóż; nie wiedzieć czemu
nie był nikomu potrzebny,
bo dawno wyszło z mody,
jako zbyt kłopotliwe –
podsycanie płomienia.

Choć nikt go nie potrzebował
palił się sam dla siebie.
Spalał samego siebie,
by wysłać jasny sygnał
ciepła domowego ogniska,
daremnie oczekując
roziskrzonego spojrzenia.

Nie podtrzymany, niestety
choćby lichym drewienkiem
cierpiał bardzo długo
na niedobór energii.
I kiedy wreszcie zrozumiał,
że oszukał sam siebie
swą śmieszną łatwopalnością –
z rozczarowania i żalu
nadzieję stracił i... zgasł.

 To bardzo smutny widok:
płomyczek dogasający –
z poświatą cudowną i świętą.

To bardzo smutny widok!
Widok, którego nie znali
tylko... Romeo z Juliettą

Paweł Antoni Baranowski   2004

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Paweł Antoni Baranowski; "Dzień pocałunków" - próba powrotu do uczuciowości i estetyki poezji romantycznej.

-
Obraz
Wiersz Adama Mickiewicza „Romantyczność” stał się niejako ikoną nurtu w literaturze, czy może nawet w ogóle w sztuce, w filozofii, zwanego romantyzmem. Jest on jakby jego prostą deklaracją programową i może dlatego stał się przedmiotem analiz włączonym do programu dydaktycznego literatury już na poziomie szkół średnich. Mam na myśli te światłe okresy rozwoju naszego szkolnictwa, które zawsze owocowały wychowaniem dla Polski grona światłych obywateli, a warto zaznaczyć, że nie zawsze mamy z takim zjawiskiem do czynienia. Autor, geniusz zaliczony do grona wieszczów narodowych, w prosty i efektowny sposób przeciwstawia sobie w tym wierszu dwa odmienne sposoby myślenia, odbierania i reagowania na cały otaczający nas świat, na wszelkie bodźce z niego płynące i na innego człowieka. Postawę analityczną, rozumową, opartą na zdobyczach nauki i aparacie badawczym wykorzystywanym przez naukę, wiarę w rozum – którą w wierszu symbolizuje „mędrca sz...
Czytaj więcej

Paweł Antoni Baranowski; Ta chwila...

-
Obraz
Myśląc o wierszach, które tymczasem nie zostały wybrane do druku, a więc nie znalazły się w wydanym właśnie zbiorku moich wierszy „Dzień pocałunków” – pomyślałem o ślubach. Przyszedł mi po prostu na myśl kiedyś napisany wiersz pod tytułem „Ty i ja” . Otóż w czasie ceremonii zawarcia małżeństwa, obojętnie nawet czy cywilnej, czy religijnej – jest taka chwila, specyficzna, bardzo krótka chwila, w której wszystko się decyduje, dokonuje. Podczas ślubu cywilnego jest to chwila podpisania przez małżonków i świadków urzędowego oświadczenia o zawarciu małżeństwa, bo to jest niezbędne do sporządzenia w USC Aktu Stanu Cywilnego; Aktu małżeństwa. Na dodatek aktualna jeszcze Panna Młoda, która za chwilę już będzie żoną, po raz ostatni ma szanse podpisać się oficjalnie swoim nazwiskiem panieńskim, rodowym. Zastanawiałem się już kiedyś, wiele lat wcześniej, właśnie nad tym szczególnym momentem „na chwilę przed”; co czuje mężczyzna w takiej chwili. O czym myśli? Bo – c...
Czytaj więcej